kagabi lang kinakausap kita
sabi mo wala na tayong pag-asa
mula sa pagkakalugmok sa lusak
at paggpapagamit sa demonyong
niyakap ng ating sistema
. . . ng ating sistema.

sabi mo pa, mabuti't ikaw ay nakalaya na
dahil andyan ka sa iyong kinalalagyan.
wika ko pa, wag ka namang ganun mag-isip,
dahil ilang milyon pa ang naiwan dito
na pinipilit isakatotohanan ang mga pangarap
. . . kagaya ng nakamit mo.

wala kang mapapala dito, 'kamo
kaya ka nandiyan at naninilbihan.
mag-isang namumuhay sa banyagang bansa
at kumikita ng di kayang kitain dito.
malayo sa pamilya binubusog ng pinagpaguran mo.
. . . habang ika'y mag-isa riyan.

kinukumbinsi kitang may pag-asa pa,
hindi lahat ng nasa kinasusuklamang sistema
ay kasing-sama ng ng mga balitang umaabot diyan.
sabi ko pa, sa bawat sampung demonyo, kahit p'ano,
may limang anghel na na nakaantabay rito.
. . . at nakumbinsi ka naman.

doon na natapos ang ating balitaktakan
at matiwasay akong nakatulog, iniisip na
may isa na naman akong kaagapay sa
paniniwalang may pag-asa pa tayo,
may pagkakataon pang umahon at magbago.
. . . pero kagabi lang 'yon.

dahil pagbalik ko kanina sa trabaho,
muli akong hinilamusan ng yelo
at sinalang sa mainit na kalan
noong may nadiskubre na naman akong
bagong diskarte sa kalokohan.
. . . "bago" sa aking pandinig.

nakakayamot isipin, pero di'ko maiwaglit
sa isipan kung paano nilang pinependeho
ang taong-bayan, para lamang magkamal
ng salaping pambili ng kung anong luho
o sa kung ano pa mang kadahilanan.
. . . inisip ko ito kahit sa byaheng pauwi.

at ngayong gabi na at ako'y nagpapaantok,
naalala kita at ang ating usapan kagabi.
ikaw nga ay tama. wala na ngang magagawa pa.
nakahabi na sa hibla ng sistema
ang lahat ng iyong tinuran.  nasaan ka?
. . . ako naman ang kumbinsihin
  . . . na mayron pa nga tayong pag-asa.

I am not really a a worshipper of SMS messaging.  I find the medium as a means of formal communications, that is - to text when the need arises.  I seldom avail of the "unlimited texting" promos of my service provider, and when I do, it's for long discussions due to important reasons.  I don't pass around messages, and i don't read those "kulitexts" that I get regularly from friends.  The only chance that I get to read them is when my inbox is full already (courtesy of "unlimited text" fanatics-contacts). 

I browse through some interesting quotes and jokes before deleting them forever.  Until  INDAY came along . . . I never experienced waiting for SMS with a storyline.  I still don't pass texts because I'm sure everybody else is busy passing them around, and I'd just have to chance upon an Inday quote or joke - everyday.  And a daily dose of her intellect makes my day whole and light.

Inday changed my perspective about "kulitexts"...and I just found out that she has a blog!!! (check my links on the left)

Now, that's the next big thing taking the next big step.  Keep it up Inday. 

Marami na rin pala akong mga napuntahang lugar dito sa Pilipinas.  Noong kaarawan ko, naisip kong ilista ang lahat ng naalala kong mga lugar.  Dangkasi'y lagi akong walang dalang kamera, kaya tuloy wala akong pruweba para maipagmalaking marami na nga akong napuntahang lugar.  Hindi ko rin maalala ang lahat, pero sa mga naalala ko, umabot ako sa limampu. 

Ako naman ay nagpapasalamat din dahil nakapaglakbay na ako sa lupa, karagatan at himpapawid: bus, barko at eroplano.  Pero, may mga nais pa kong sakyan tulad ng tren (RnR), cruiser, at C-130.

Mabalik ako sa listahan... Naging batayan ko sa pagbilang ng lugar, ay yung may sinadya ako sa pagpunta sa mga iyon.  Hindi ko na binilang pa yung mga 'stop-over' ng bus, o pier ng barko, o paliparan ng eroplano. Ang klasipikasyon ng mga lugar ay yung napapaloob sa isang munisipalidad o siyudad, na napapaloob sa probinsya, na napapaloob sa isang rehiyon. Awa ng Diyos, umabot na ako sa higit sa limampu.  Andami na pala! Kaya't di na ako magpapaliguy-ligoy pa... (Pasensiya na kung kalat ang listahan, sinulat ko lang ang mga ito ayon sa aking alala)


LUZON
1.  Dagupan, Pangasinan
2.  Ramada, Ma. Aurora, Aurora
3.  Brgy. Bagbag, Solsona, Ilocos Norte
4.  Banguige, Kiangan, Ifugao
5.  Tagga, Tuguegarao City
6.  San Vicente, Sta. Elena, Camarines Norte
7.  Cabituculan West., Ma. Aurora, Aurora
8.  Muñoz, Nueva Ecija
9.  Simblanca, Sta. Teresita, Cagayan
10. Tagaytay City
11. San Fernando, La Union
12. San Fernando, Pampanga
13. Unisan, Quezon
14. Talisay, Batangas
15. Lopez, Quezon
16. Tubao, La Union
17. Tabaco, Albay
18. Naga City
19. Pili, Camarines Sur
20. San Pablo, Laguna
21. San Pedro, Laguna
22. Cavite City
27. Baguio City
28. Aparri, Cagayan
29. Alaminos, Pangasinan
30. Agoo, La Union
31. Rosario, La Union
32. San Jose del Monte, Bulacan
33. Candon, Ilocos Sur
34. Vigan, Ilocos Norte
35. Malolos, Bulacan
36. Kawit, Cavite
37. Naic, Cavite
37. Sta. Cruz, Guiginto, Bulacan
38. Dasmariñas, Cavite
39. Binangonan, Rizal
40. Montalban, Rizal
42. Biñan, Laguna
43. Bacoor, Cavite
44. Subic, Pampanga
45. San Rafael, Tarlac, Tarlac
46. Sta. Maria, Ilocos Sur

VISAYAS
1.  Jaro, Iloilo City
2.  Guimaras Island

MINDANAO
1.  Davao City (MY BIRTHPLACE!!!)
2.  Brgy. Tagbitan-ag, Island Garden City of Samal (IGACOS), Davao del Norte
3.  Molopolo, Kiblawan, Davao del Sur
4.  Manalag, Dumingag, Zamboanga del Sur
5.  Dipolog, Zamboanga City
6.  General Santos City
7.  Cotabato City
8.  Panabo, Davao del Norte
9. Tagum, Davao del Sur

Hindi ko na binilang ang mga lugar na nasa Davao City at Metro Manila. 'Yung iba nga ay kelangan ko pang i-verify sa tatay ko dahil sa kamusmusan ko pa nong narating ko yung ibang lugar.  Nakakapagod maglista, pero nakakatuwang isipin ang mga lugar na narating at ibig ko pang marating.  Sa ngayon, nais kong makapunta sa Sagada, Pagudpud, Aklan, Palawan, Saranggani.  Sana marating ko kahit isa man lang bago matapos ang taong ito.

Ang Pilipinas ay may 17 Regions; 79 Provinces; 1,500 Municipalities; 117 Cities; at 4,975 Barangays. 

- ayon sa 2005 factsheet ng http://www.nscb.gov.ph/factsheet/pdf05/fs1_05.asp

Sometimes we remember things even if we don't want to. Like thunderclaps in the midst of meditative silence. Or lightning bolts amidst the darkness. Or an icy chill in the middle of summer.  Sometimes we wish those things never happened, as we blink repeatedly or slap our cheeks just to make them go away. Yet they keep coming back - no matter how deep we've buried them in the past.

Then we think that maybe we haven't dug deep enough. So we dig deeper and soil ourselves with that same dirt we're trying to get off our skin, our mind, our life.

Then maybe, we just have to stop digging the memory grave. And let those memories chase us.  Let the thunder rumble on and let the lightning spark crazy. Let the wind chill our bones.  'Til they get tired and wane...slowly.

'Til they're gone.

'Til the summer ends its rage.

'Til the clouds spit out the rain.

'Til the rain washes the dirt.

'Til we wash ourselves clean.

'Til the memories die on their own.

the thing about blog-hopping is that i tend to browse a blogger's pages 'til his or her first blog post.  so that my eyes hurt, my head aches that i cannot post anything in my own blog anymore.  to make my posting even more difficult and impossible is my tendency to adopt, absorb, empathize, whatever you call it - the blogger's style and thoughts.

i say to myself, "my! he/ she writes so naturally funny and smart and well and good and so on and so forth" - so that when i finally face my own blog's "create an entry" page, i am mesmerized, conscious of my self-worth and actually mind-floating.  i'd rather go blog-hippity-hoppin' than create an entry here. 

heck! i'm just scared!

i maybe just putting much pressure on myself here because honestly, i feel that whenever i post, there is someone out there, reading me. and somehow, i feel shy and responsible to the effect that my supposedly-creative brain goes timid and blank. 

whapak! silly!

this is MY blog! why should i care if others read it or not? OR better yet, why do i have to pressure myself into writing what's only the best as if my blog is a magazine or a newspaper? i'm not doing this blog for the sole purpose of being read by other people. it's my sort of air vent, a sounding board, a form of self-expression.

i do not have to be scared of being ridiculed.  i don't have to expect praises.

i am not a celebrity. just a nobody in the worldwideweb. 

that's it.